ویژه نامه فصلنامه شماره 31 - جلد دوم

قابلیت‌های محیط در ارتباط با مراتب حیات انسانی

نویسندگان:

مینو قره بیگلو دکتری معماری، دانشیار دانشگاه هنر اسلامی تبریز، ایران (نویسنده مسئول m.gharehbaglou@tabriziau.ac.ir)

مهتاب هاشمی آقاجری دانشجوی کارشناسی ارشد معماری اسلامی،دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، ایران

صفحات از: 263 - 272

 تعداد بازدید:  115    تعداد دانلود:  0

چکیده

معماری بدون حضور انسان معنا ندارد و در این راستا، یک معماری خوب زمانی اتفاق می افتد که بتواند پاسخی شایسته به ساحات انسانی و نیازهای انسان داده باشد، در این خصوص شناخت رابطه بین قابلیت‌های محیط و مراتب حیات انسان، امری ضروری و لازم است؛ به همین دلیل است که برای خلق معماری، طراح ابتدا باید شناخت کامل از انسان و ساحات و مراتب وجودی وی داشته باشد که به درک عمیقی از نیازهای او برسد تا در نهایت موفق به خلق معماری ایده آل برای انسان شود. دو سوال اصلی این پژوهش عبارتند از: مراتب حیات انسان و قابلیت‌های محیط کدام اند؟ چه رابطه ای بین قابلیت‌های محیط و مراتب حیات انسان وجود دارد؟ روش تحقیق در این پژوهش ، راهبرد کیفی است. در این پژوهش ابتدا به بررسی و شناخت مراتب حیات انسان از ادبیات نظری مختلف پرداخته شد و این نتیجه حاصل شد که انسان دارای سه ساحت اصلی(جسم، نفس و روح) می باشد و نیز دارای ساحات فرعی که زیرمجموعه ای از ساحات اصلی حیات انسان هستند. در مقابل با بررسی و شناخت قابلیت‌های محیط این نتیجه گرفته شد که قابلیت‌های محیط به ویژه فضای سکونتی دارای سه ساحت اصلی(ساحت فیزیکی محیط،ساحت اجتماعی محیط،ساحت نمادین و رمزگونه) می باشد و همچنین دارای ساحات فرعی که زیرمجموعه ای از ساحات اصلی معماری هستند. با بررسی این عوامل و استخراج قابلیت‌های محیط و مراتب حیات انسان این نتیجه حاصل شد که یک ارتباط و همخوانی بین ای دو دسته از ساحات برقرار است که در صورت پاسخ به قابلیت‌های محیط می توان تا حد زیادی پاسخگوی ساحات وجودی حیات انسان نیز شد.

واژگان کلیدی

انسان، مراتب حیات انسان، قابلیت‌های محیط