ویژه نامه فصلنامه شماره 31 - جلد دوم

رویکرد بازآفرینی شهری پایدار در بافت های رو به زوال در مراکز شهری ، نمونه موردی:پهنه مرکزی شهر تهران

نویسندگان:

نغمه وهابزاده دکتری شهرسازی، گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

علیرضا عندلیب دکتری شهرسازی، استاد دانشکده هنر و معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران (نویسنده مسئول a.andalib@ srbiau.ac.ir)

حمید ماجدی دکتری شهرسازی، استاد دانشکده هنر و معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

صفحات از: 125 - 136

 تعداد بازدید:  60    تعداد دانلود:  0

چکیده

بازآفرینی شهری یکی از بارزترین رویکردهای امروزین مداخله در بافت های شهری رو به زوال است که به نوعی به تمام عرصه های زندگی و فضاهای شهری مرتبط بوده و آن را مورد تحول از جنبه های مختلف قرار داده است. مراکز شهر ها با دارا بودن بافت های باارزش و به اعتبار ویژگی های تاریخی، فرهنگی، اجتماعی، زیست محیطی آن‌ها و ضرورت حفاظت از این ارزش‌ها، تابع کاربرست مفاهیم تخصصی در راستای تداوم بقاء و پویایی و پیوند آن با سایر ارکان توسعه ای شهر و مستلزم توجه ویژه ای است. مقاله حاضر با هدف ارائه راهبردهایی در زمینه بازآفرینی و احیاء مجدد بافت های تاریخی و با ارزش، سعی دارد با شکل دهی به الگوی مفهومی بازآفرینی شهری و بهره گیری از مدل سیستماتیک SWOT ، و کاربست این مفهوم در حوزه مرکزی شهر تهران و شناسایی ویژگی های پهنه مرکزی شهر تهران مدل یکپارچه ای را در جهت بهبود وضعیت موجود پیشنهاد نماید. اطلاعات مورد نظر در این تحقیق به صورت اسنادی و کتابخانه ای، مصاحبه و مطالعه های میدانی فراهم شده است. نتایج تحقیق بیانگر آن است که باز آفرینی در پهنه مرکزی شهر تهران وابسته به ماهیت های پیچیده و چند وجهی بوده که بر مبنای چالش ها و تغییرات در حوزه های شهری، بر هم کنش وجوه مختلف بر یکدیگر و نتیجتاً پی آمدهای حاصل از بر هم کنش با ساختار حاکم نشان از برتری واضح مدل پیشنهادی جهت یافتن سناریوی بهینه مداخله جهت بازآفرینی می باشد.

واژگان کلیدی

بازآفرینی شهری، بافت های رو به زوال، نوزایی شهری، مرکز شهر، تهران