ویژه نامه فصلنامه شماره 31 - جلد اول

بازخوانی فضاهای بینابینی معماری معاصر با رویکرد بینامعماری

نویسندگان:

سحر صدیق اکبری دانشجوی دورۀ دکتری دانشگاه آزاد واحد بین الملل کیش،دانشکدۀ معماری، ایران (نویسنده مسئول Sahar_s_akbari@yahoo.com)

حمید ماجدی استاد دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، دانشکده ی معماری و شهرسازی، تهران، ایران

زهراسادات سعیده زرآبادی استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، دانشکده ی معماری و شهرسازی، تهران، ایران

صفحات از: 237 - 242

 تعداد بازدید:  79    تعداد دانلود:  0

چکیده

با توجه به اهمیت فضاهای بینابینی در شکل دهی به فضاهای شهری و همچنین با تاکید به تغییرات عمده ی صورت پذیرفته در ماهیت و شکل فضاهای میانی در معماری ایران در طول زمان، توجه و تاکید بیشتر در این زمینه ضروری به نظر می رسد. ماهیت فضای میانی دو رگه و مبهم است؛ با توجه به مفاهیم بینابینی و میان رشته ای مطرح شده در ده های اخیر در اغلب هنرها مانند(مفاهیم بینا معماری، مفاهیم بینا موسیقی و مفاهیم بینامتنی)، به نظر می رسد، جهت فهم بهتر فضاهای بینابینی معاصر میبایست به مفاهیم بینابینی و مباحث بینا معماری توجه داشت. فرضیه ی تحقیق بر این باور است که فضای میانی و فضای اتصال و واسط در تمامی هنرها، از مرکزی نیرومند با هژمونی یک مرکز بر پیرامونش با نظمی خطی، به سمت چند مرکزی بودن، تکثر این مراکز با نظمی غیر خطی و غیر قابل پیش بینی بودن سوق نموده است؛ همچنین فرضیه ی تحقیق ماهیت این بی نظمی را در ساختار شکلی و محتوایی فضاهای بینابینی در تمامی هنرها، در بی نظمی زمانی و رترو(بازگشت به گذشته) می داند. روش تحقیق، تحلیلی–تطبیقی و مستند بر اسناد کتابخانه ای می باشد؛ همچنین با اشاره به مفاهیم تاویلی و بینامتنی مطرح شده در این هنرها (بینامتنی، بینا بعدی، بینامعماری)، به وسیله ی روش تحقیق هرمنوتیک، سعی در فهم بهتر بی نظمی، تکثر و ابهام ساختاری و محتوایی فضاهای بینابینی معماری معاصر خواهیم داشت. نتیجه ی تحقیق نشان می دهد جهت ارائه ی الگویی کارآمدتربرای فضاهای بینابینی معاصر، بازگشت به الگوهای معماری ایرانی و اسلامی می تواند راه حل مناسبی باشد.

واژگان کلیدی

فضای بینابینی معماری معاصر، مفاهیم بینابینی، بازگشت به گذشته، تکثر، معماری ایرانی-اسلامی