زمستان   1389 - شماره (2)

تجدیدحیات گرایی و معماری معاصر ایران در سال های پس از پیروزی انقلاب اسلامی   

نویسندگان:

محمدجواد مهدوی نژاد استادیار دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس (نویسنده مسئول Mahdavinejad@modares.ac.ir)

محمدعلی خبری استادیار پژوهش پژوهشکده فرهنگ، هنر و معماری جهاد دانشگاهی

رضا عسکری مقدم مربی پژوهش پژوهشکده فرهنگ، هنر و معماری جهاد دانشگاهی

صفحات از: 95 - 102

 تعداد بازدید:  135    تعداد دانلود:  42

چکیده

بازشناسی گرایش های تجدیدحیات گرایانه و هویت گرا در معماری پس از پیروزی انقلاب اسلامی، فرصتی را برای بازاندیشی در معماری معاصر ایران فراهم می سازد. مقاله حاضر می کوشد با رویکردی بی طرفانه و به دور از ارزش داوری، آثار طراحی شده در معماری پس از پیروزی انقلاب اسلامی را مورد تجزیه و تحلیل قرار دهد. نتیجه پژوهش، استناد به دویست نمونه اولیه، از میان آثار معماری معاصر ایران در سال های پس از پیروزی انقلاب اسلامی است که از آن میان پنجاه نمونه موردی به تفصیل با رویکرد تحلیل کالبدی – محتوایی مورد مطالعه قرار گرفته اند. چارچوب نظری پژوهش بر اساس ادبیات تخصصی موضوع ترسیم شده است. بر مبنای پژوهش های صورت گرفته در حوزه معماری معاصر ایران، آثار فوق بر اساس پنج پارامتر کلی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته اند. اصول انسجام طرح، مفاهیم ساختارهای فضایی، شکل و فرم بنا، مصالح در بنا، رابطه با محیط پیرامون مطالعات صورت گرفته، نشان دهنده آن است که گرایش های تجدیدحیات گرایانه را می توان یکی از مهم ترین گرایش های موجود در معماری معاصر ایران دانست. گرایش به احیای هویت ایرانی ـ اسلامی یکی از مهم ترین اهداف این جریان است که با تأکید بر شیوه ها و تکنیک های مختلف طراحی معماری به اجرا درآمده اند.

واژگان کلیدی

معماری معاصر ایران، گرایش های تجدیدحیات گرایانه، هویت ایرانی ـ اسلامی، تحلیل کالبدی – محتوایی، معماری پس از پیروزی انقلاب اسلامی،