تابستان   1393 - شماره (16)

سبک شناسی معماری هخامنشی   

نویسندگان:

یعقوب محمدی فر دانشیار دانشگاه بوعلی سینا همدان (نویسنده مسئول Yamohamadi@yahoo.com)

شراره سادات میرصفدری دانشجوی کارشناسی ارشدباستان شناسی

صفحات از: 19 - 28

 تعداد بازدید:  141    تعداد دانلود:  36

چکیده

معماری نقطة تلاقی نیاز انسان با هنر است و می توان آن را تجلّی فکر و هنر بشر دانست. آن چه که معماری به ما می نمایاند، نمایی است از اجتماع، اقتصاد، مذهب و فرهنگ جامعة انسانی که بنا در آن شکل گرفته است. دوران هخامنشی از فصول پر افتخار تاریخ هنر و معماری ایران است که بدون شک بناهای عظیم آن هنوز هم موضوعی برای تفکّر بسیاری از پژوهندگان معماری، باستان شناسی و تاریخ هنر است. آن چه که امپراتوری هخامنشی را خاص و باشکوه می کند، تلفیق هنر سرزمین های دیگر و گذشتگان آن ها با عناصر بومی پارسیان است. این التقاط، از دید برخی منتقدان، ضعف معماری هخامنشی محسوب می شود، امّا با واکاوی های بیش تر این نکته مشخّص می شود که هنرمند خوش ذوق هخامنشی، این عناصر گرته برداری شده را پروراند و با ترکیب آن ها با خصایص معماری اصیل ایرانی، در نهایت سبک با شکوهی را در معماری به وجود آورد. در این پژوهش نگارندگان با استناد به کتیبه های شاهان هخامنشی مرتبط با آثار معماری و هم چنین بررسی و تحلیل یافته های حاصل از کاوش های باستان شناسی سعی دارند الگو و سبک معماری خاص و شاخص امپراتوری هخامنشی را معرفی نمایند. روش تحقیق این پژوهش با استفاده از گزارش های باستان شناسی موجود و مطالعات تاریخی ـ تطبیقی آثار معماری برجای مانده است. آن چه به عنوان برآیند این پژوهش باید به آن اشاره کرد سبک خاص معماری در دوران هخامنشی است که شامل صفه سازی در زیر بنا،آپادانا (تالارهای ستون دار)، ستون های عظیم سنگی و سرستون ها،پایه ستون ها، برج های گوشه ایی، معماری پیکره ایی، دروازه های یادمانی و...است.

واژگان کلیدی

هخامنشی، سبک شناسی معماری، تخت جمشید، شوش، پاسارگاد.